MoraMiserium

Bloger
  • Zawartość

    34
  • Rejestracja

  • Ostatnia wizyta

  • Wygrane w rankingu

    1

Ostatnia wygrana MoraMiserium w Rankingu w dniu 8 Maj

MoraMiserium posiada najczęściej lubianą zawartość!

Reputacja

27 Neutralny

9 obserwujących

O MoraMiserium

  • Tytuł
    Debiutant

Informacje

  • Płeć
    Mężczyzna
  • Nick z minecraft
    ImKitsunee

Ostatnie wizyty

Blok z ostatnimi odwiedzającymi dany profil jest wyłączony i nie jest wyświetlany użytkownikom.

  1. Kontynuujemy sztukę chińską, przepraszam za brak wpisu wczoraj już nadrabiam poprzednio skończyliśmy na okresie sztuki Song dzisiaj zaczniemy od okresu Yuan i Ming. Zapraszam ! Okres dynastii Yuan (1279-1368) i Ming (1368-1644). Po najechaniu Chin przez wojowniczych Mongołów kraj został zniszczony. Władzę przejęła mongolska dynastia Yuan, założona przez wnuka Czyngis-chana, Kubilaj-chana. Stolica została przeniesiona do Pekinu, nazywanego przez Mongołów Chanbałyk. Sztuka chińska przetrwała, przyswojona i rozwijana również przez najeźdźców. W tym właśnie okresie w Chinach przebywał Marco Polo. Rozwijało się malarstwo pejzażu w kręgach uczonych, taoistów. Dzieła ich, tworzone dla grona przyjaciół i własnej przyjemności, zaopatrywane były w poetyckie, kaligrafowane komentarze. Obrazy tego okresu cechuje wyrazistość i ekspresja. DO najważniejszych należało tzw. „Czterech Wielkich Mistrzów”: Wang Meng, Huang Gongwang, Ni Zan i Wu Zhen. Zmieniły się także formy produkowanej ceramiki. Powstały nowe ośrodki wytwarzające naczynia o znacznie większych kształtach, pokryte wielobarwną glazurą o nasyconych kolorach, takich jak czerwień, błękit i brąz. W Jingdezhen (prowincja Jiangxi) rozpoczęto produkcję naczyń pokrytych grubą warstwą glazury w odcieniu jasnego błękitu, zdobioną motywami pąków lotosu lub lecących gęsi. Ceramikę tę nazywa się shu-fu od znaków shu i fu umieszczanych na naczyniach. Produkowano także na eksport. Do Persji wysyłano naczynia w kolorystyce biało-niebieskiej. Naczynia często wzorowano na metalowych naczyniach perskich, motywy dekoracyjne nawiązujące do perskich tradycji odbiegały od chińskich wzorców piękna. Po upadku dynastii Yuan władzę przejął przywódca chłopskiego powstania – Zhu Yuanzhang, który założył dynastię Ming. Chiny pod rządami nowej dynastii rozszerzają swoje panowanie, coraz częstsze stają się kontakty tego mocarstwa z Europą. Wzrasta masowa produkcja ceramiki (w 1712 r. w Jingdezhen działało ok. 3 tysiące pieców wypalających kilkaset naczyń dziennie) wysyłanej do wielu państw, w tym również do Europy. Dominuje wielobarwna ceramika o wzorach malowanych przed szkliwieniem i na nim (naczynia te powtórnie wypalano). Popularne były zdobienia motywami kwiatowymi (zwłaszcza chryzantemami, piwoniami), zwierzętami, krajobrazami i scenami rodzajowymi. Prostota dekoracji została zastąpiona, zgodnie z potrzebami rynku, wieloelementowymi motywami w ograniczonej do dwóch ilości barw (od dominującego w dekoracji koloru używa się różnych określeń przy klasyfikacji porcelany, np. famille noire, rose ). Przy tak masowej produkcji spadła jakość wyrobów. Początkowo naczynia dekorowali artyści, później nie brano już przy malowaniu pod uwagę kształtu i formy naczyń. Rozwój technologii pozwolił na uzyskanie czerepów naczyń o bardzo cienkich ściankach. Nadal wytwarzano naczynia jednobarwne, często o białym szkliwie, wzorowane na wyrobach okresu Song. Jednak ilość tych wyrobów była marginalna w porównaniu z ceramiką wielobarwną. Malarstwo kontynuowało wypracowane wcześniej wzorce. Duże znaczenie osiągnęły szkoły prowincjonalne. W prowincji Zhejiang, w szkole skupionej wokół Dai Jina (szkoła Zhe) malowano rozległe pejzaże operując ostrą linią i lawowaniem tuszem. W okolicach Wumen działała szkoła Wu skupiająca malarzy – poetów (m.in. Shen Zhou, Wen Zhengming, Qiu Ying). Ich ulubionym tematem stała się sosna o powykręcanych konarach, wczepiona w skały. Oprócz pejzaży rozwijało się malarstwo rodzajowe, będące często ilustracją dzieła literackiego. Gatunek ten wcześniej rozwinął się w Japonii i na nim najprawdopodobniej wzorowali się artyści chińscy. Twórcy ilustracji znaczną uwagę przywiązują do szczegółów codziennego życia, charakterystyki postaci. Za panowania dynastii Ming naprawiono budowany wcześniej Wielki Mur i znacznie go przedłużono. Rozbudowano Nankin i Pekin, zbudowano pałace w Suzhou i Hangzhou. W Pekinie powstało miasto z regularnie rozplanowaną częścią centralną, otoczone murami obronnymi, w których na osi głównych ulic umieszczono bramy wejściowe. Pałace i zespoły świątynne wyróżniały się wysokością i barwą. Miasto Zewnętrzne było zamieszkane przez kupców i rzemieślników. Od niego oddzielono murami i fosą Miasto Wewnętrzne z pałacami urzędników dworskich i książąt. W środku Miasta Wewnętrznego, za kolejnymi murami i fosą, znajdowało się Zakazane Miasto – kompleks pałacowo–ogrodowy, rozplanowany na 15 km², przeznaczony dla cesarza . Okres dynastii Qing -Dynastia mandżurska, panująca w sąsiedniej Mongolii i Korei, wykorzystała prośbę o pomoc przy tłumieniu trwających powstań chłopskich, obaliła panującą dynastię Ming i przejęła władzę jako dynastia Qing. Po rozkwicie, który przyniosły rządy pierwszych władców, kraj popadł w okres stagnacji. Od połowy XIX wieku nasilały się wpływy mocarstw europejskich. Chiny stały się krajem półkolonialnym. Na skutek tendencji reformatorskich w 1911 obalono cesarstwo, a Chiny stały się republiką. Za panowania dynastii Qing nasiliły się wpływy sztuki europejskiej. Obrazy przywożone przez jezuitów pod koniec panowania dynastii Ming zainteresowały chińskich twórców, którzy próbowali je kopiować (np. Dong Qichang), przyswajając m.in. technikę malowania farbami olejnymi. Dla odmiany, jeden z jezuitów, Giuseppe Castiglione, nazywany w Chinach Lang Shining, opanował chińską technikę malowania tuszem i korzystał z niej w swojej twórczości. Jezuici (Attirent i Sichelbarth) przebywający w Chinach zaprojektowali i wybudowali Letni Pałac w stylu rokoko (letnia rezydencja w Pekinie została wpisana na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 1998). Tak elementy tradycyjne przeplatały się i łączyły z napływającymi doświadczeniami kultur europejskich. -Innym nurtem malarstwa były nadal istniejące szkoły kontynuujące rodzime tradycje malarstwa. Yun Shouping zasłynął z umiejętności oddania kwiatów samą barwną plamą, Gong Xian – jako malarz pełnych dramatycznego napięcia pejzaży. Jednocześnie pojawili się indywidualiści, których dzieła nie były związane z żadną z wcześniejszych szkół. Zhu Da malował zdecydowanymi uderzeniami pędzla, jego wykonywane w tuszu kompozycje o ograniczonej ilości elementów charakteryzowała zwartość. Kun Can, Shitao i Gao Qipei odrzucili pędzel – malując palcem, paznokciem i patykiem uzyskiwali niespotykane wcześniej efekty. Związani byli z taoizmem lub buddyzmem (chán), tworzyli kompozycje pejzażowe związane z poszukiwaniem istoty rzeczy. Nad Wielkim Kanałem działała tzw. grupa Ośmiu Ekscentryków z Yangzhou (wśród nich był Jin Nong), w swojej twórczości nawiązująca do dawniejszej twórczości mistrzów – mnichów buddyjskich. -Zamiłowanie do dekoracyjności i zapotrzebowanie rynków europejskich (w Europie w XVIII wieku w sztuce panował barok) przyczyniły się do wytwarzania cztero- i pięciobarwnej ceramiki, w której kolor niebieski (kobaltowy) nanoszono przed szkliwieniem, pozostałe barwy: żółtą, zieloną, czerwoną i czarną – na szkliwie. Naczynia zdobione były bogatą, wieloelementową dekoracją złożoną z kwiatów, ptaków, pejzaży i scen rodzajowych. Manufaktury chińskie produkowały także ceramikę na zamówienie według dostarczanych wzorów oraz porcelanowe figurki kupców i żeglarzy. Ten eksport powodowany był panującą w Europie modą na chinoiserie. Podczas rządów Kangxi rozpoczęto produkcję naczyń z pokrywą ozdobioną motywami topniejącego lodu odsłaniającego rozkwitające gałązki śliwy – chińskiego symbolu wiosny. Inne cenne naczynia tego okresu to pokryte jednobarwną glazurą w kolorze błękitnym lub ciemnej czerwieni. -W architekturze, podobnie jak w innych dziedzinach sztuki, nadmiar dekoracji przytłacza formę. Wspornikom dachowym nadaje się bardzo skomplikowane formy, wszystkie elementy budowli zdobi się bogatą polichromią. Przykładem takiej architektury jest największa lamaistyczna świątynia Pekinu – Yonghegong (Pałac Harmonii i Pokoju) złożona z sześciu budynków z mnogością dekoracji. Pierwotnie budowla powstała ( w 1694) jako pałac księcia Yonghe z dynastii Qing (stąd nazwa). Zamieniony został on w świątynię dopiero w 1744, po przeniesieniu się księcia do Zakazanego Miasta.
  2. Dzień dobry bądź Dobry wieczór zależy kto, o której godzinie to czyta , ja jestem Nick a dzisiaj zabiorę was do Chin. Dzisiaj przybliżę wam historię sztuki chińskiej, na prośbę waszą zrobiłem reaserch danych na temat chin i chciałbym zaznaczyć, że informacje pochodzą z różnych źródeł czy to internet czy też znajomi z Chin postaram się wam przybliżyć jak najbardziej potrafię, a więc zaczynajmy. Sztuka chińska - należy do najstarszych na świecie. Jej początki sięgają czasów neolitu. Systemy filozoficzne i religijne wykształcone na terytorium Chin cechuje poszanowanie rodzimej tradycji i tolerancja dla innych kultur. Są to podstawy, na których oparta jest ciągłość, łatwość asymilacji napływowych elementów i pewien konserwatyzm cechujący sztukę chińską. Dodatkowym czynnikiem wpływającym na kształtowanie się kultury Chin była względna izolacja państwa, odciętego od sąsiadów naturalnymi, trudnymi do przebycia granicami. Sztuka chińska wywierała też silny wpływ na inne państwa: Koreę, Japonię, Tybet i Mongolię. Pierwsze bezpośrednie spotkanie sztuki chińskiej z europejską miało miejsce po podróżach i odkryciach Marco Polo. Masowy napływ jedwabiu, porcelany, wyrobów z laki itp., niekoniecznie o najwyższych walorach artystycznych, wyrobił opinię o chińskiej sztuce jako zjawisku związanym przede wszystkim z twórczością rzemieślniczą. Masowy import i moda na chinoiserie, odegrała znaczącą rolę w kształtującym się stylu rokoko. Dopiero w XVIII wieku architekt i podróżnik William Chambers wydał kilka publikacji o architekturze i sztuce ogrodowej. Jednakże proces poznawania kultury chińskiej rozpoczął się dopiero z początkiem lat trzydziestych XX wieku. Sztuka chińska dzieli się na wiele okresów oto one: 1 - Okres dynastii Shang-Yin (1766-1025 p.n.e.) i Zhou (1025-256 p.n.e.) 2 - Okres dynastii Qin (221 p.n.e.-207 p.n.e.) i Han (207 p.n.e.-220 n.e.) 3 - Okres Trzech Królestw (220-265), dynastii Jin, Epoka Południowych i Północnych dynastii i dynastii Sui (do końca 618) 4 - Okres dynastii Tang (618-907) 5 - Okres dynastii Song (960-1279) 6 - Okres dynastii Yuan (1279-1368) i Ming (1368-1644) 7 - Okres dynastii Qing (1644-1911) Zacznijmy od Okresu dynastii Shang-Yin . -Przyjmuje się, że najstarsze organizacje państwa powstały nad Huang He na terenie Chin w połowie II tysiąclecia p.n.e. Wykopaliska prowadzone w prowincji Henan, w pobliżu Anyangu i Zhengzhou, doprowadziły do odkrycia pozostałości obwarowanych miast, najprawdopodobniej pierwszych stolic z czasów dynastii Shang-Yin. Środek odnalezionych miast przecinała brukowana ulica. Pałac w Anyang, na planie prostokąta o wymiarach 30x9 m, zbudowano na usypanym tarasie ziemnym. Konstrukcja ścian wykonana była z drewnianych pali, pomiędzy którymi umieszczono ubitą glinę. Wewnątrz znajdowała się sala kolumnowa. Wśród budynków mieszkalnych odnaleziono liczne warsztaty rzemieślnicze. -W pobliżu miasta odkryto groby królewskie. Są to dwukondygnacyjne krypty o dużych powierzchniach (nawet 340 m²). Ściany i sufit ozdobiony jest dekoracją malarską, rzeźbą i inskrypcjami. Wewnątrz znaleziono wiele przedmiotów codziennego użytku, rzeźby wykonane w marmurze, nefrycie i brązie, ceramikę oraz skorupy żółwi i kości pokryte napisami (są to najstarsze zabytki pisma chińskiego). -Brązy odnalezione w okolicach Anyangu przedstawiają najwyższy poziom techniczny i estetyczny (nigdy już w Chinach mu nie dorównano). Poszczególne elementy, łączone później, wykonywane były metodą wosku traconego. Zdobił je niezwykle precyzyjny ornament (wyraźnie widoczny dopiero przy oglądaniu przez szkło powiększające). Dekorację stanowiły wyobrażenia potęg natury, symbolicznie przedstawianych w postaci dobrych i złych demonów. Rysunki zwierząt żyjących na ziemi są jej symbolami. Szczególną rolę odgrywa wąż, który przez okresową zmianę skóry stał się symbolem ciągłego odnawiania życia. Świerszcz, czasem przedstawiany w postaci znaku V, symbolizuje bieg, w którym życie pochodzi od ziemi i do niej powraca. Na naczyniach pojawiają się zatem postacie węża z głową tygrysa lub bawołu oraz maska z wytrzeszczonymi oczyma i krwiożerczym pyskiem z uniesionymi kącikami ust – taotie, demon symbolizujący siłę opiekuńczą chroniącą ludzi i uprawy. Kolejnym ważnym elementem zdobnictwa była linia: prosta lub krzywa, pokrywająca płaszczyzny wyrobów w różnym układzie. W zależności od postaci: spirala, zygzak itp. symbolizuje wodę, chmury i błyskawice. -Z kultem przodków związane są przedmioty wykonane z jadeitu i nefrytu. Sześć przedmiotów, tzw. sześć świętych nefrytów (szeroki pierścień z otworem w środku bi – symbol pierwiastka żeńskiego; tuba o zewnętrznym przekroju w kształcie kwadratu i wewnętrznym w kształcie koła cong – symbol pierwiastka męskiego; cztery symbole stron świata, identyfikowane z czterema porami roku) ułożonych w grobowcu w ustalonej rytuałem kolejności miało zapewnić zmarłemu zachowanie ładu w zaświatach. -Oprócz brązów wykorzystywanych w kulcie przodków, ok. 1000 p.n.e. pojawiły się naczynia z napisami mówiącymi o okolicznościach ich powstania. Często było to nadanie lenna, awans itp. W tym czasie pojawił się po raz pierwszy przy imieniu władcy przydomek Syn Nieba (okres przejęcia władzy przez dynastię Zhou. Nie zmieniły się zwyczaje, formy sztuki. W rytuałach dominującą rolę zaczęły odgrywać symbole Nieba (w okresie wcześniejszym były to symbole Ziemi). Około 900 p.n.e. nastąpiły również zmiany w motywach dekoracyjnych na brązach (symbole zostają zastąpione ornamentem w postaci plecionki i innych prostych wzorów). Spada też jakość wyrobów. Okres dynastii Qin Największym odkryciem archeologicznym związanym z czasami panowania dynastii Qin było znalezienie w 1974 r. w pobliżu grobowca Pierwszego Cesarza komory grobowej, w której ustawiono w szyku bojowym grupę ceramicznych postaci. W sumie, w trzech komorach odkryto grupę liczącą ok. 8 tysięcy rzeźb naturalnej i ponadnaturalnej wielkości. W grobowcu znaleziono postacie żołnierzy i urzędników, a także koni i wozów. Orszak terakotowego wojska w pełnym uzbrojeniu, złożony z postaci o indywidualnych rysach twarzy, w różnych pozach, towarzyszył w drodze w zaświaty cesarzowi. Rzeźby pierwotnie były pomalowane. Oprócz figur wykonanych z gliny, na obszarze w pobliżu grobowca znaleziono także przedmioty wykonane z brązu: wozy, rydwany, broń itp. Grobowca cesarza jeszcze nie odkopano. (Zespół grobowców wraz z terakotową armią został wpisany na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO w 1987). Z osobą tego władcy związane są też: edykt nakazujący spalenie ksiąg i prześladowanie konfucjanizmu, reforma pisma, ujednolicenie systemu miar i wag oraz rozpoczęcie budowy Wielkiego Muru, którego budowa była kontynuowana z licznymi przerwami przez kolejne pokolenia. -W 1968 natrafiono na inny interesujący grobowiec. Jest nim nienaruszona krypta grobowa księcia Liu Shenga i jego żony Dou Wan (książęta z dynastii Han) znaleziona w Mancheng (prowincja Hebei). W wykutej w skale komorze znaleziono sarkofagi, w których złożono ciała ubrane w szaty wykonane z małych płytek nefrytu połączonych złotym drucikiem. Te nefrytowe szaty, przypominające zbroje, szczelnie okrywały zmarłych (z płytek nefrytu wykonano także buty, rękawice, hełmy i maski na twarze). W grobowcu znaleziono również wiele innych cennych przedmiotów: np. wozy z końmi, makietę pałacu i wiele innych cennych przedmiotów z brązu, laki, nefrytu, ceramiki i jedwabiu. Z wyposażenia grobowca najbardziej znana jest brązowa pozłacana lampa olejowa w kształcie klęczącej dziewczyny. Nefrytowe szaty były używane jedynie za panowania dynastii Han. Przysługiwały rodzinie cesarskiej i arystokracji. O randze zmarłego świadczył drut użyty do jej wykonania (złoty, srebrny lub brązowy). -W Okresie Walczących Królestw w architekturze wykształcił się typ rozległych zabudowań pałacowych, otoczonych murami obronnymi z bramami i wieżami, wznoszonych w ogrodach ze sztucznymi stawami. Styl ten przetrwał do XX wieku. Był on kontynuacją budowanych wcześniej budowli pałacowych i świątynnych na planie prostokąta. Ściany nadal konstruowano z drewnianych słupów z wypełnieniem z ubitej gliny lub suszonej cegły. Ściany tynkowano, czasem stosowano okładziny z kamienia. Budowle kryto płaskimi drewnianymi stropami, a nad nimi konstruowano zazwyczaj czterospadowe dachy. Budynki reprezentacyjne stawiano na kamiennych tarasach z fasadą skierowaną na południe. Pałace wznoszono wokół prostokątnych dziedzińców, na które prowadziła monumentalna brama. Dekorowano je płaskorzeźbami z drewna lub terakoty, malowidłami i kolorowymi dachówkami. Rozbudowa zespołów pałacowych polegała na stawianiu kolejnych, zamkniętych wokół dziedzińca jednostek. Czasem stosowano sklepienia pozorne. Łuk był stosowany przy budowie mostów oraz grobowców. Okres Trzech Królestw -Po upadku dynastii Han rozpoczął się trwający 400 lat okres walk wewnętrznych i najazdów. Dopiero objęcie władzy przez dynastię Sui rozpoczęło ponowne zjednoczenie państwa. Na lata sprawowania władzy przez cesarza Yanga przypada czas adaptacji buddyzmu (choć pierwsze kontakty Chin z buddyzmem miały miejsce najprawdopodobniej już od 2 p.n.e. do 64 n.e.). Mimo że najstarsze rzeźby buddyjskie odnajdywane w Chinach datowane są na III wiek, za początek sztuki buddyjskiej przyjmowany jest zazwyczaj rok 400. W pierwszych latach związana była ze sztuką indyjską. W połowie IV wieku władcy dynastii Wei w Dunhuangu (prowincja Gansu) rozpoczęli budowę wykuwanych w skałach zespołów świątyń – Groty Tysiąca Buddów (zespół wzorowany na świątyniach indyjskich rozbudowywany był przez kilka kolejnych wieków). Ponad dwukilometrowy odcinek zajmuje 469 kaplic z glinianymi, pokrytymi polichromią posągami. Ściany ozdobione są licznymi malowidłami przedstawiającymi sceny z życia Buddy, krajobrazy, sceny rodzajowe i ornamenty. -Po przeniesieniu stolicy do Datongu w Yungang rozpoczęto budowę (w 460) kolejnego kompleksu złożonego z 42 skalnych świątyń, następny kompleks powstał w Longmen. Świątynie w Yungang, bez kolumnad, galerii i cel dla mnichów (typowych dla świątyń indyjskich) posiadają wnętrza podzielone na nisze, w których umieszczono posągi Buddy otoczonego bodhisattwami. Rzeźby ubrane są w wykonane w płaskim reliefie ceremonialne chińskie szaty. Bogato zdobione nisze pokrywają płaskorzeźby i polichromie. Większe wnętrza mają sklepienia podparte słupem w formie pagody. Najbardziej znany jest posąg siedzącego Buddy (7,6 m wysokości). Budowa świątyń w Longmen (prowincja Henan), rozpoczęta w 493, trwała do VIII wieku. Rzeźby w Longmen różnią się od powstałych w latach wcześniejszych. Postać Buddy jest szczuplejsza, a szaty układają się w sposób naturalny. Osiągnięto mistrzostwo w oddaniu ruchu, dramatyzmu i uduchowienia. Szczególnie podziwiany jest posąg Buddy w grocie Fengxian. Rzeźba o wysokości 17 m wykonana została w drugiej połowie VII wieku. Do przedstawień przeniknęły typowe dla Chin wizerunki smoków. Malarstwo VI wieku ukazuje trójwymiarową przestrzeń z perspektywą spojrzenia „z góry” na rozgrywające się wydarzenia (jest to ujęcie typowe dla sztuki chińskiej). Kolorystyka fresków zmienia się z dominujących barw zielonych, błękitnych i brunatnych (okres dynastii Wei) na barwy jaśniejsze i delikatniejsze. Od 30 listopada 2000 Longmen znajduje się na Liście światowego dziedzictwa UNESCO. Okres dynastii Tang -Podczas panowania dynastii Tang w Chinach nastąpiło znaczne ożywienie gospodarcze. Handel i rzemiosło wpłynęły na rozwój miast. W rolnictwie wprowadzono uprawę herbaty i bawełny. Zbudowano liczną sieć dróg. Wynalezienie w VIII wieku druku blokowego pozwoliło na powielanie ksiąg buddyjskich i świeckich (np. poezji). Trwała rozbudowa zespołów świątynnych w Longmen. W latach 672 – 676 zbudowano tam świątynię ze wspomnianym wcześniej, wysokim na 17 m, posągiem Buddy Wajroczany. Wykuwane w skałach posągi coraz częściej oddzielano od skały, tworząc rzeźby pełne. Dekoracje malarskie pokrywające ściany komponowane są na całej płaszczyźnie, bez dzielenia na pasy. Coraz częściej pojawiają się sceny rodzajowe z życia codziennego. Postacie wtopione są w pejzaż, malarstwo podkreśla piękno natury, jej nieskończoność. Twarze wyrażają emocje, mądrość, skupienie, grację ruchów, bogactwo strojów. Te same tendencje są zauważalne w malarstwie zwojów. Początek VIII wieku to stopniowe ograniczanie wpływów różnych wyznań, również buddyzmu. Działania te osłabiły rozwój sztuki sakralnej. -Dekoracje komór grobowców w okresie panowania dynastii Tang przypominają wystrój buddyjskich świątyń. W 1960 r. odkryto grobowiec księżniczki Dai z VIII wieku. Zdobiące wnętrze obrazy ukazują sceny z życia dworskiego. Cechą wyróżniającą je jest oszczędność linii, czystość konturu i doskonałe ujęcie ruchu. Kamienny posąg Buddy w jednej ze świątyń w Longmen -Panowanie dynastii Tang związane jest z rozbudową stolicy kraju Chang’an (obecnie Xi’an), miasta liczącego w tym czasie ok. 2 mln mieszkańców. Z zachowanych budowli z tego okresu najbardziej znane są Wielka Pagoda Dzikich Gęsi (Dayanta) i Mała Pagoda Dzikich Gęsi (Xiaoyanta). Te dwie ceglane pagody były w późniejszych wiekach przebudowywane. Dayanta została zbudowana w 652 dla przechowywania świętych tekstów przywiezionych z Indii przez Xuanzanga. Pierwotnie była to pagoda pięciopiętrowa, dziś ma siedem kondygnacji i ponad 60 m wysokości. Mała pagoda Dzikich Gęsi została zbudowana w 706, odbudowana w XVII wieku. Najstarszą zachowaną drewnianą świątynią jest pochodzący z 857 pawilon Foguang Si na wzgórzu Wutai. Świątynia w formie hali o symetrycznym układzie została wzniesiona na niskim cokole. Dach, kryty dachówkami z barwną polewą, podparty jest systemem wsporników pokrytych dekoracją malarską. Jest to typowy przykład drewnianej architektury sakralnej tego okresu. Okres dynastii Song -Styl malarstwa zapoczątkowany w VIII wieku przez Wang Weia dał początek tzw. szkole południowej (nazwa pochodzi z XVII w., została wprowadzona przez Dong Qichanga) – zmierzającej do ujęcia natury przy minimalnej ilości środków. Szkoła tzw. północna opierała się na kompozycjach barwnych dążących za pomocą koloru do pokazania zmysłowego piękna natury. Z buddyjską szkołą chán związane jest malarstwo monochromatyczne, w którym mistrz przy pomocy tuszu starał się oddać istotę widzianego obiektu: pejzażu, zwierzęcia czy kwiatu. Uchwycenie natury stało się znacznie ważniejsze niż realistyczne jej oddanie z wiernością w każdym szczególe. Pejzaż stał się symbolem, malarstwo rodzajem filozofii. Teoria malarstwa mówiła o umiejętności wyobrażenia formy, każdy element krajobrazu stał się nośnikiem duchowych zasad, które starano się ująć w jedność podporządkowaną zasadom panującym w kosmosie. -W Chinach nie było zwyczaju wieszania obrazów na ścianie. Malowano je na zwojach. Obraz właściwie zawsze można było uznać za kompozycję otwartą (wynika to z charakteru zwoju otwartego z dwóch stron, układ ten symbolizuje nieskończoność świata). Dzieła oglądano i dyskutowano o nich na spotkaniach. Była to twórczość grupy ludzi wykształconych, którzy poznali tajniki malarstwa przy okazji nauki kaligrafii. Jednym z mistrzów pejzażu był Guo Xi (ok. 1020 – 1090). Dopatrywał się on piękna natury w jej zmienności. W swoim dziele Wielkie posłanie lasów i strumieni pisał o zmienności natury nie tylko w zależności od pór roku i regionu Chin, ale także o jej odmienności w zależności np. od miejsca jej obserwowania. Jego zdaniem malarz powinien tak długo obserwować pejzaż, aż utożsami się z nim i pojmie jego sens. Innym wielkim malarzem był Su Shi (1036 – 1101). Propagował on, w przeciwieństwie do Guo Xi, malarstwo spontaniczne, w którym intuicja a nie głęboka analiza pozwala oddać istotę rzeczy. Mi Fei (1052 – 1107) dbał przede wszystkim o nastrój kompozycji. Jego obrazy pełne są liryzmu, harmonii, spokoju. Pierwszymi Europejczykami, którzy zachwycali się malarstwem okresu panowania dynastii Song byli impresjoniści. Początkowo przypuszczali, że są to współczesne szkice nieznanych im twórców. do zobaczenia jutro Nick
  3. Siemka ! ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Dzisiaj trochę inny wpis ponieważ będzie on informacyjny, przepraszam za brak wpisu sobotniego, obiecałem wpis dzisiaj no i jest niestety bez ciekawostek czy tematu sztuki, a więc do rzeczy :). Niestety przez sytuacje prywatne tematy sztuki, które miały być rzeczą przewodnią na moim blogu będą pojawiały się bardzo rzadko, ponieważ najzwyczajniej w świecie nie mam czasu na przygotowanie obszernego reaserchu na temat danych sztuk przez wyżej wspomniane sytuacje prywatne, takim sposobem jestem zmuszony ominąć temat starożytnego Rzymu czy Egiptu tak jak obiecałem w podaniu, i przeskoczę również mało lubiany przeze mnie okres w sztuce jakim jest średniowiecze i przejdę do renesansu bo wydaje mi się, że w Renesansie więcej się działo ale również będę w stanie zamknąć okres w 2 wpisach, ponieważ mam w planach robić wpisy, które będą mniej szczegółowe niż te ze starożytnej Grecji, ale również ważne. Więc na blogu pojawiać będą się wpisy takie jak poprzednio : "Kim była Lilith" czy też o "Prawdziwej Historii Czarownic z Salem". Jeszcze raz przepraszam ale natłok prywatnych spraw zmusza mnie do podjęcia takich kroków. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Mam nadzieję, że zrozumiecie moją decyzje, tak wiem , że jestem krótko na stanowisku blogera i już zmieniam cel bloga , ale naprawdę musicie mi zaufać, przetrwamy to tylko dzięki waszej wyrozumiałości oraz dojrzałości do powagi sytuacji. Napiszcie swoją opinie w komentarzu, chcę poznać wasze zdanie Czasami zaufanie jest najważniejszą częścią wojny. ~~El Profesor
  4. Przepraszam, za brak wpisu z soboty, miałem dużo na głowie, cały dzień nie było mnie w domu zaległy wpis pojawi się w środę, bo jest to jeden z luźniejszych dni w tygodniu i dziękuję za info
  5. Witam To ja Nick a to historia, która pewnie nie była znana przez was nigdy wcześniej. Zapraszam . A więc, droga Lilith Pierwsza żona Adama, partnerka Samaela, a zarazem groźny sukkub dla ciężarnych kobiet i niemowląt. Występuje tylko w starym testamencie. Była piękna, buntownicza ,niepokorna i niezależna. Za każdym razem podkreślała swoją równość wobec wszystkiego. -Lilith została stworzona wraz z Adamem przez Boga w Edenie. Związek ludzi był burzliwy, ponieważ kobieta nie chciała się podporządkować mężczyźnie (również w stosunku płciowym). Pragnęła być na równi z wszelkimi istotami oraz Adamem. W późniejszym czasie zbuntowała się widząc,że Bóg oczekuje od niej uległości. Gdy partner próbował zmusić Lilith do uległości,postanowiła wypowiedzieć niewymawialne imię Stwórcy "Szem ha-meforasz" i w ten sposób Bóg za karę sprawił iż wyrosły jej skrzydła, dzięki którym uciekła z Edenu. Opuściwszy raj Lilith urodziła Dżiny, poczęte przez Adama . -Już wkrótce Adamowi zaczęło brakować Lilith i błagał Boga, aby sprowadził ją z powrotem. Stwórca widząc żal mężczyzny postanowił wysłać trzy anioły Senoya, Sansenoy i Semangelofa by nakłoniły krnąbrną kobietę do powrotu. Gdy boskie istoty znalazły Lilith, spółkowała z demonami nad Morzem Czerwonym. Anioły nie zdołały jej sprowadzić z powrotem, więc zagroziły że jeżeli nie wróci każdego dnia będą zabijać setną część jej potomstwa (niemowlęta). Zrozpaczona Lilith chciała popełnić samobójstwo rzucając się do morza. Aniołowie wyrazili na to zgodę pod warunkiem, że odda im władzę nad nowo narodzonymi dziećmi ( chłopcami przez osiem dni,dziewczynkami przez dwadzieścia dni). Lilith nie chciała się zgodzić, ponieważ uporczywie twierdziła, że została stworzona przez Boga do opieki nad noworodkami i nie może umrzeć. Lilith mszcząc się, że jej potomstwo będzie zabijane przyrzekła, składać ofiary z potomków Adama i Ewy. Ocali tylko dzieci, które będą miały przy sobie amulety z podobiznami aniołów lub ich imionami. Wysłannicy Boga wiedząc, że nie przekonają Lilith do powrotu, w końcu zostawili ją w spokoju. -Lilith nie chciała, aby jej potomstwo umierało, dlatego ciągle podróżowała zrozpaczona. Wkrótce odnalazł ją Samael, który zauroczony jej pięknem, zakochał się w niej. Kobieta szybko odwzajemniła jego uczucia upewniwszy się o jego poglądzie na temat równouprawnienia płci. Samael podarował Lilith różnorodne skarby oraz władzę nad czterysta osiemdziesięcioma legionami demonów, jeszcze bardziej strącając ją na ścieżkę zła .Nie mogło jej to jednak zrekompensować braku dzieci, które były zabijane przez anioły. W ten sposób nazwano Lilith "Panią smutku". -W późniejszym czasie Lilith stała się matką demonów poczętych przez Samaela. Wówczas narodził się Asmodeusz i Lewiatan wraz z sukkubami. Gdy Ewa stała się żoną Adama , Lilith z zazdrości zaczęła spiskować wraz z Samaelem przeciw Bogu. Według niektórych tradycji chrześcijańskich wężem w Edenie była Lilith, która nienawidziła Ewy. -Lilith jest wysokim zagrożeniem dla niemowląt i ciężarnych matek. Jednak przez jej zniewalające piękno i wysoka umiejętność iluzji pozwalają jej również uwodzić młodych mężczyzn. Głównie ujawnia się poprzez sny, gdzie przeważa w nim stosunek płciowy, ponieważ LIlith jest w rzeczywistości sukkubem . Lilith nienawidzi ciężarnych matek,ponieważ sama była ciężarna przez Adama. Natomiast jej niemowlęta zostawały zabijane przez anioły, dlatego w akcie zemsty pozbawia życia inne narodzone dzieci. “Miej się na straży przed pięknem jej włosów I klejnotami, co w dal błyszczą het. Gdy raz tym spęta któregoś z młokosów, Już go ze swych objęć nie wypuści wnet.” (Faust I, 4134 - 4137) Kim był sukkub, już tłumaczę. Sukkub (śrdw. - łac. succubus), a także demoniczny kochanek - istota zakfalifikowana do demonów, pierwotnie pochodząca od biblijnej Lilith, wykorzystująca sferę seksualną człowieka. Sukkub standardowo przybiera postać pięknej kobiety, choć często z demonicznymi atrybutami takimi jak rogi lub kopyta. Istota posiadają również swój urokliwy wdzięk, który sprawia, że większość mężczyzn jej ulega nie zdając sobie sprawy z zagrożenia. Sukkub z początku obserwuje mężczyznę,szczególnie podczas snu aby wykryć ewentualne zauroczenie do człowieka żyjącego na ziemi.Wówczas kiedy posiadają dość informacji przybierają postać wymarzonej kobiety danego mężczyzny w śnie i kuszą go do współżycia seksualnego.Natomiast kiedy sukkub jest atakowany,przybiera swoją naturalną postać kobiety ze skrzydłami i czarnymi długimi włosami. Królową sukkubów jest Lilith - pierwsza żona Adama,która również uprawiała nierząd z demonami.Sukkuby oprócz wysysania energii życiowej podczas stosunku płciowego starają się również przejąć bezpośrednią kontrolę nad duszą człowieka,poprzez stopniową i pogłębiającą się demoralizację na tle seksualnym. Sukkub jest istotą, którą można jedynie odpędzić, ponieważ kiedy demon zostanie zabity, jego ciało zmaterializuje się przez ofiarę. Istnieje teoria, że sukkuby zbierają nasienie mężczyzn i przekazują Inkubom, aby zapładniały kobietę. Dzieci narodzone w wyniku takiej "zabawy" miały być szczególnie podatne na wpływ Szatana. Nicholas
  6. Ja to czekam na Hot16 od Łysego z Kombi
  7. Historia czarownic z Salem (Dlaczego mieszkanki małej osady nagle zaczęły się zachowywać jak opętane, co doprowadziło do egzekucji 19 osób oskarżonych o czary?) Tak, oto ja Nick, ale i również czarownik akademii sztuk niewidzialnych . Dzisiaj trochę inny format otóż opowiem wam, co tak naprawdę wydarzyło się w Salem, rzekomym miasteczku czarownic. (wszystkie informacje to osobisty reaserch internetów (specjalnie napisałem internetów) z mojej strony, temat jest bardzo ciekawy, bo jak wiedzie lub nie sam interesuje się tematami magicznymi i chciałbym podzielić się z wami moim małym magicznym światem). A więc zaczynajmy. (miasteczko Salem lot ptaka) Pod koniec XVII wieku życie 500 mieszkańców małej amerykańskiej osady Salem (jej nazwa pochodziła od angielskiej nazwy Jerozolimy – Jerusalem), położonej u ujściu rzeki Naumkeag do Oceanu Atlantyckiego, nie było łatwe. Ciągłe zagrożenie ze strony indiańskich wojowników, kłopoty z zaopatrzeniem oraz trudne warunki klimatyczne nie nastrajały optymistycznie. Do tego dochodziły surowe purytańskie zasady, którymi kierowała się mała społeczność. Jej życie opierało się głównie na pracy i modlitwie. Kolorowe ubiory, alkohol i wszelkie rozrywki potępiano jako niemoralne. Nic dziwnego, że zimą 1692 roku wszyscy mówili tylko o tym, co dzieje się z 9-letnią Betty Parris, córką miejscowego pastora, oraz jego 11-letnią siostrzenicą Abigail Williams. Grzeczne i spokojne dotąd dziewczynki zaczęły zachowywać się bardzo dziwnie: nagle wpadały w trans, krzyczały i bełkotały w niezrozumiałym języku. Na ich ciele pojawiały się rany, a Betty i Abigail tłumaczyły, że jest to konsekwencja pogryzienia przez niedostrzegalnego przybysza, który nawiedza je po nadejściu zmroku. (Zdjęcia Betty i Abigail jako młode kobiety) (Betty Pariss) (Abigail Williams) Nie pomogły modlitwy mieszkańców Salem, bezradny okazał się także jedyny w osadzie lekarz. Co gorsza, problem zaczął się rozpowszechniać, a szaleństwo dopadło również przyjaciółkę dziewczynek, 12-letnią Ann Putnam, córkę kapitana milicji, 16-letnią Mary Walcott i kilka innych nastolatek z Salem. W osadzie zapanowało powszechne przekonanie, że musi być to sprawka oblubienic szatana, czyli czarownic. W tamtych czasach chętnie obarczano winą za wszelkie nieszczęścia osoby parające się rzekomo czarną magią. W Europie już od kilku wieków paliło się na stosach kobiety oskarżane o kontakty z ciemnymi mocami. Szatan pod postacią kota Po rozmowach z opętanymi dziewczynkami do aresztu trafiły trzy pierwsze domniemane czarownice, które miały być odpowiedzialne za dziwne zachowanie nastolatek. Była wśród nich żebraczka Sarah Good, która od dawna chodziła po osadzie i domagała się wsparcia, a gdy go nie otrzymała, potrafiła głośno przeklinać gospodarzy. Drugą domniemaną czarownicą stała się Martha Corey, żona zamożnego farmera, mająca jednak „skazę” w życiorysie, ponieważ posiadała nieślubne dziecko. Za kratki trafiła również niewolnica Parrisów, Tituba, kobieta z indiańskimi korzeniami, dla mieszkańców Salem z gruntu podejrzana. (Tituba) (Martha Corey) Kiedy w czasie publicznego przesłuchania któraś z oskarżonych zabierała głos, dotknięte opętane dziewczynki tarzały się po podłodze. Gdy Tituba przypadkowo przygryzła sobie wargę, nastolatki natychmiast zaczynały płakać i skarżyć się na ból. Sarah Good i Martha Corey nie przyznały się do winy. Natomiast Tituba zaczęła opowiadać o kontaktach z szatanem, który miał zazwyczaj odwiedzać ją pod postacią kota. Podała też nazwiska innych mieszkańców Salem, rzekomo parających się czarną magią. Wybuchło szaleństwo. Liczba kolejnych osób oskarżanych o czarnoksięstwo rosła błyskawicznie, a w apogeum histerii w więzieniu w Salem i okolicznych miejscowościach siedziało 150 podejrzanych. Wśród nich znaleźli się także mężczyźni, ponieważ jeden z członków specjalnego sądu, powołanego przez gubernatora do zajęcia się sprawą, protestancki teolog Cotton Mather uznał, że szatan może ukrywać się dla niepoznaki tam, gdzie nikt się tego nie spodziewa. Uniewinnienie po latach Procesy oskarżonych o czary były kuriozalne. Do skazania ich na śmierć wystarczyły dziwne zachowania „opętanych” podczas zeznań „czarownic”. Sąd chętnie wsłuchiwał się także w opowieści znajomych. Ludzie widywali innych w towarzystwie diabła i donosili o tym wymiarowi sprawiedliwości. Marta Carrier trafiła na szubienicę, ponieważ pewien farmer zeznał, że wkrótce po tym, jak się z nią posprzeczał, padło kilka jego krów. Nawet własne dzieci kobiety oświadczyły, że matka uczyła je czarów. Między czerwcem a październikiem 1692 r. w Salem powieszono 19 osób, głównie starsze i ubogie kobiety, ale także pastora, który odmówił dalszego aresztowania rzekomych czarownic. 80-letniego starca, Gilesa Coreya, męża Marthy, zabito przez powolne miażdżenie klatki piersiowej ogromnymi głazami. Agonia mężczyzny trwała trzy dni. Ostatni proces w Salem zakończył się w styczniu 1693 r. Sprawa zaczęła wywoływać bowiem coraz większe oburzenie społeczeństwa Nowej Anglii. Cztery lata później Sąd Najwyższy stanu Massachusetts ogłosił dzień żałoby ku pamięci wszystkich straconych. Egzekucje uznano za tragedię, a proces za nielegalny. Jednak dopiero w 1954 r. skazani na śmierć zostali formalnie uniewinnieni. Do dziś nie wiadomo, co było przyczyną „opętania” nastolatek z Salem. Według jednych teorii mogło być ono po prostu zabawą młodych dziewczyn, znudzonych monotonią życia w surowym i ascetycznym społeczeństwie. Niektórzy badacze sugerują, że objawy „opętania” były konsekwencją zatrucia sporyszem – powszechnym grzybem wegetującym na zbożach. Może on wywoływać halucynacje i konwulsje. Dajcie znać w komentarzach czy podobają wam się takie wpisy jako urozmaicenie bloga, szczera opinia jest dla mnie bardzo ważna, bo będę wiedział czy chcecie od czasu do czasu tego typu jak i inne wpisy na blogu Nicholas Scratch.
  8. tak i tutaj niestety zapomniałem wspomnieć mój błąd, ale dziękuję za informacje. Tak, Japonia oraz Chiny chodzą mi po głowie.
  9. Witam, w ten piękny piątkowy poranek Dzisiaj opis nieco krótszy niż poprzednie, ale również ciekawy, po sztuce archaicznej i okresie klasycznym czas na rzeźbę w okresie hellenistycznym a więc zapraszam :). Rzeźba w okresie hellenistycznym - Hellenizm był nową kulturą z przewagą pierwiastków greckich, ale też przy udziale i cywilizacji starożytnego Egiptu. W twórczości rzeźbiarskiej od najważniejszych ośrodków należały: Pergamon w Azji Mniejszej, wyspa Rodos oraz Aleksandria na wybrzeżu Egiptu. Charakterystyczna cechą rzeźby ośrodka aleksandryjskiego jest pojawienie się tematów rodzajowych, a nawet obecność grotesk czy karykatur. Artyści nie obawiali się ukazywać brzydotę czy śmieszność postaci, pojawiły się także wizerunki ludzi kalekich czy spracowanych niewolników. -==(Czas na pierwszą rzeźbę Nike z Samotrake)==- Nike z Samotrake - Posąg nieznanego autora z okresu hellenistycznego znaleziony w ruinach teatru na wyspie Samotraka. Rzeźba zachowała się bez głowy i rąk i w takim stanie mierzy 3,28 m. Bogini ukazana jest tutaj w pełnym locie, w momencie gdy stopami opiera się o pokład okrętu. Szerokie skrzydła gęsto pokryte piórami są rozłożone. Cała postać, silnie napięta, podana naprzód, opiera się pędowi powietrza. Chiton z cienkiej, przejrzystej delikatnie pomarszczonej materii prawie nie osłania rysującego się pod nią ciała. Płaszcz zsunął się i przykrył prawą nogę cienkim fałdem. Kompozycja posągu, oparta na dwóch przeciwstawnych osiach ruchu górnej i dolnej partii ciała, nabiera jeszcze głębi i zróżnicowania dzięki fałdom ubioru, ukształtowanego niemal niezależnie od postaci. Szata załamująca się gwałtownie pod kątem prostym jest pełna wyrazu i napięcia dramatycznego, jakie cechuje tę rzeźbę. -==(czas na Byczka Farnezyjskiego)-== Byk Farnezyjski - marmurowa grupa rzeźbiarska (o wysokości 3,70 m), która przedstawiająca mitologiczną scenę ukarania tebańskiej królowej Dirke przez przywiązanie jej do rogów byka. Dokonali tego Amfiron i Zetos. Dzieło to pochodzi z III wieku n.e. i jest rzymską kopią zachowanej greckiej rzeźby z brązu z około 100 p.n.e. dłuta mistrzów braci Apollonisa i Tauriskosa z Tralles. -==(Ostania rzeźba na dzisiaj Wenus z Milo)==- (Afrodyta z Melos). Wenus z Milo (Afrodyta z Melos) - Rzeźba anonimowego autora z okresu hellenistycznego (II w p.n.e.) znaleziona nieopodal ruin teatru na wyspie Melos. Jest to naśladownictwo Wenus z Kapui (IV w p.n.e.) będącej kopią Afrodyty Lizypa (Wpis wcześniej). Była przeznaczona do oglądania w profilu jak i w 3/4, tak jak posągi wywodzące się z płaskorzeźby. Autor Wenus z Milo zmienił kompozycje na frontalną, zachowując ze wzoru jedynie esowatość ciała. Stąd pojawił się rytm świadomie nawiązujący do rozwiązań z V w. p.n.e. -==(The End)==- Dzisiaj niestety kończy nam się historia sztuki starożytnej Grecji 😢. Informuję, że na blogu pojawią się inne wpisy trochę odbiegające od sztuki dla urozmaicenia, może pojawić się wpis np. Czy magia istnieje i jakie są dowodu, czy też jak wyglądała sztuka w innych krajach świata np Chiny, czy Japonia, oraz wiele innych zapytacie się, dlaczego odbiegam od tematu, już odpowiadam. Sztuka będzie dalej głównym przewodnikiem na blogu, a decyduje się na innego typu wpisy dlatego, aby urozmaicić trochę mój blog, bo czytanie o tym samym dla niektórych może być nudzące. Nick
  10. Dziękuję za obronę i odnosząc się do tego Rzeźby są nagie, ponieważ, tak jak Yelezii wspomniał, autorzy chcieli pokazać formę postaci człowieka i tego, jak doskonale znali ludzkie ciało, bo sorki, ale rzeźba, która jest całkowicie ubrana, to każdy amator umiałby zrobić, ale pokazanie piękna ludzkiego ciała i sposób, w jaki ukazywali pod względem ułożenia rąk, nóg, mięśni, chociaż by brzucha oraz pozy , które przyjmowali ludzie w danych momentach, polecam zerknąć na wpis o sztuce klasycznej, ukażą ci się mistrzowie w rzeźbiarstwie i świetnie pokazuję ich fenomen, chociażby rzeźba Myrona pt " Dyskobol ".
  11. Wiesz co, w moich planach co do bloga planuję urozmaicenia i wprowadzenia różnych tematów na bloga czy to tematy jakieś o czarach itp. ale również nie będę odbiegał od planowanego tematu, jakim jest sztuka, rozważę twój komentarz i gdyż sztuka chińska również może przyciągnąć dużą rzeszę czytelników.
  12. osobiście wolę Ateny jednak Sparta również jest bardzo ciekawa
  13. Dzisiaj troszkę dłuższy wpis, ponieważ dużo materiału było do przekazania .
  14. Witam Dzisiaj okres klasyczny w historii sztuki starożytnej Grecji. W I połowie V wieku p.n.e. rozpoczęła się w Grecji epoka klasyczna, czyli epoka szczytowego rozwoju sztuki. W epoce tej rzeźbiarze greccy komponowali postacie ludzkie tak, aby patrząc na nie widz mógł wyczuwać tkwiący w nich jakby uśpiony potencjał ruchu, wewnętrzną dynamikę. Efekt ten osiągali przez niezwykle staranne modelowanie, oparte na znajomości ciała ludzkiego i obserwacji człowieka w ruchu, a dzięki atletyce - gry mięśni w chwili największego napięcia. Wyznacznikami klasycznej rzeźby greckiej stały się dzieła trzech mistrzów: Myrona, Polikleta i Fidiasza. Ich prace znane są głównie z późniejszych rzymski kopii, gdyż oryginały, wykonane głównie z brązu, nie zachowały się. W V wieku p.n.e. w rzeźbie wolno stojącej dominować zaczęły postacie wyobrażane w pozycji dość swobodnej, co stanowiło kolejny etap ewolucji prowadzącej do ukazania postaci w ruchu także w posągach związanych z kultem i życiem świątyń. Mężczyzn nadal przedstawiano jako nagich atletów lub wojowników, kobiety zaś rzeźbiono odziane w piękne szaty. Muskulaturę przedstawiono bardzo dokładnie, co stanowiło istotną zmianę stosunku do rzeźby powstającej w VI wieku p.n.e Z jej szkicowym, nieomal impresjonistycznym traktowaniem anatomii --==( Zaczniemy od najsłynniejszej rzeźby mistrza Myrona pod tytułem "Dyskobol")==-- Dyskobol - Najsłynniejsza z rzeźb Myrona przedstawiająca atletę. Powstała najprawdopodobniej we wczesnym okresie twórczości tego artysty. Sportowiec jest przedstawiony tuż przed wyrzuceniem dysku. Ramiona tworzą jak gdyby część okręgu, zaś głowa pochylona ku przodowi akcentuje oś symetrii ciała przebiegająca równolegle do lewej nogi zgiętej w kolanie, dotykającej dużym palcem ziemi. Ukazany jest zatem moment chwilowego spoczynku między dwoma ruchami. Obrotność jest jednak pozorna i rzeźbę można oglądać z tylko jednego punktu. Przybliżę wam historię Myrona- był mistrzem rzeźby realistycznej, dynamicznej i perfekcyjnej technicznie. Najczęściej przedstawiał postacie bogów( Zeus, Atena, Herakles w Herajonie), herosów, ale także atletów( oprócz słynnego dyskobola wiadomo również o posągu Ladasa) - każdy z tych tematów pozwalał na ukazanie aktu męskiego. Słynne były również Myrona wizerunki zwierząt zachwyt wzbudzała Jałówka na Akropolu. ( Źródło biograficzne Wikipedia) --==(Kolejną rzeźbą będzie Doryforos mistrza Polikleta)==-- Doryforos Polikleta. - Posąg wysokości 2,12 m, przedstawiający stojącego mężczyznę, wykonany przez Polikleta ok 440 r p.n.e. Doryforos opierał ciężar ciała na prawej nodze; lewa pozostawiona w tyle dotykała ziemi zaledwie czubkami palców. Prawej nodze dźwigającej odpowiadała uniesiona lewa ręka, niosąca oszczep oparty na ramieniu. Podobnie, w myśl zasady przeciwieństw, opuszczona prawa ręka odpowiadała cofniętej lewej nodze. Ścisła zależność układu poszczególnych części ciała tworzy harmonijną całość. Twórca wprowadził tutaj w życie założenia, jakie wyłożył w swoim dziele teoretycznym. Posąg jest pełen życia; widać zupełnie nową koncepcję symetrii rytmicznej, będącą zaprzeczeniem wzorów archaicznego frontalizmu. Jednak w dalszym ciągu przeznaczony był do oglądania tylko en face. Jak w innych przypadkach rzeźby greckiej, tak i w tym przypadku wszelkie badania utrudnione są przez fakt, iż zachowała się ona jedynie w późniejszych kopiach. Poliklet - był uczniem Hageladesa (zwanego też Ageladasem). Był założycielem szkoły rzeźbiarskiej w Argos działającej jeszcze długo po jego śmierci. Swoją teorię proporcji ludzkiego ciała zawarł w nieprzechowanym traktacie Kanon( gr . miara , reguła , wzorzec), według którego stopa powinna być równa 1/6 ciała, głowa 1/8, dłoń 1/10, natomiast wszelkie te wielkości powinny być wielokrotnościami modułu, którym była szerokość palca u ręki. ( Źródło biograficzne Wikipedia) --==(Kobieta z morskiej piany Afrodyta z Knidos)==-- Afrodyta z Knidos- Jest to jedno z najsłynniejszych dzieł Praksytelesa. Bogini została przedstawiona w momencie, kiedy przez zanurzeniem się w kąpieli lewą ręką odkłada na naczynie z wodą swoją szatę, prawą ręką zasłaniając swoje miejsce intymne a bardziej profesjonalnie swoje łono. Ten naturalny i spontaniczny gest harmonizował całą postawą posągu, po którym nie znać można żadnego zawstydzenia przed odsłonięciem nagiego ciała. Posąg skomponowany jest przestrzennie: bogini jak gdyby wychylała się z hipotetycznej płaszczyzny reliefu. Wiele trudu zajęło badaczom zrekonstruowanie pierwotnego wyglądu całego posągu, znamy go bowiem jedynie z kopii i naśladownictw, z których żadna nie oddaje w całości pierwotnego układu rzeźb. Szczególnie zainteresowanie wzbudziła jej głowa. Kopia głowy posągu, wykonana w II w p.n.e. daje pojęcie o artystycznej finezji artysty widocznej w czystości rysunku profilu i owalu twarzy i miękkości modelunku. Praksyteles - Praksyteles był Ateńczykiem, o czym świadczy znaleziona w Tespiach inskrypcja z jego sygnaturą. Źródła dostarczają niewiele informacji na temat jego życia, a te, które istnieją, są często sprzeczne. Najczęściej przyjmuje się , że Praksyteles urodził się na przełomie V i IV wieku p.n.e. Na podstawie przekazów pisanych uważa, że artysta zaczął tworzyć w latach 380 - 370, co jest jednak kwestią sporną. Pracował on nie tylko w Atenach, ale również na Peloponezie, w północnej Grecji, Azji i na Wyspach Jońskich, gdzie powstała Afrodyta Knidyjska. ( Źródło biograficzne Wikipedia ). --==(Czas na Lizypa i jego Apoksyomenosa)==-- Apoksyomenos - zaginiona rzeźba autorstwa Lizypa przedstawiająca atletę, czyszczącego swoje ciało za pomocą drewnianej skrobaczki. Oryginał nie zachował się. Dzieło znane jest z kilku kopii. Lizyp zastosował tu wysmuklony kanon proporcji ciała ludzkiego własnego autorstwa ( głowa równa 1/9 wysokości). Dzieło nie kontynuuje tradycyjnego frontalizmu dawniejszej sztuki Greckiej ( mocno wysunięta do przodu ręka). Zachowana jest zasada kontrapostu. Charakterystyczną cechą rzeźb Lizypa jest nieduża głowa z małymi oczami i ciężką dolną partią twarzy. --==(Lizyp i jego słynny odpoczywający Ares)==-- Odpoczywający Ares- Nowatorstwo ujęcia tematu polega na tym, że bóg wojny został przedstawiony jako zamyślony młody mężczyzna, siedzący na skale, o nią oparta jest jego tarcza, w ręce trzyma miecz, którego rękojeść jest zakończona głowiną w kształcie lwiej głowy. U stóp boga wojny baraszkuje młodziutki Eros, bóg miłości. Wyraz twarzy boga wojny, głębokie osadzenie oczu i układ rozrzuconych kędzierzawych włosów. Lizyp - Urodził się w Sykionie, mieście słynącym ze szkoły malarskiej i rzeźbiarskiej, którą tworzyli Aristokles, jego uczniowie, Doidalos, Kleon oraz Eupompos. Według Pliniusza początkowo musiał pracować jako zwykły kowal. W tych czasach szkoła sykiońska, słynąca przede wszystkim z obrazów, rywalizowała ze szkołą argiwską, założoną przez Hageladesa. W momencie urodzenia Lizypa obie szkoły były ze sobą bardzo powiązane i obie znajdowały się pod silnym wpływem zmarłego niedawno Polikleta. ( Źródło biograficzne Wikipedia ). --==(Mądra Atena z rąk Fidiasza)==-- Atena Partenos - Posąg uznany za jedno z największych dzieł Fidiasza. Umieszczony był wewnątrz Partenonu. Miał 12 m wysokości wraz z bazą. Wykonany był ze złota i kości słoniowej. Z kilku zachowanych kopii najważniejszą jest posąg z Warwakion, ukazujący boginię ze wszystkimi atrybutami, a więc w hełmie ozdobionym pegazami i sfinksami, z prawą ręką podpartą kolumienką, dźwigającą na dłoni posąg Nike, lewą ręką opuszczoną przytrzymującą tarczę. Najlepszą kopie głowy widać na Gemmie Aspozjosa ( II w n.e ). Tarcza zachowała się do dzisiaj. Przedstawione są tam, pośród Greków walczących z Amazonkami , postać Peryklesa i Fidiasza. Na bazie zachował się płaskorzeźbiony fryz ukazujący scenę stworzenia Pandory. Fidiasz - Syn Charmidesa z Aten, uczeń Hageladesa z Aten i Hegiasa z Argos. Przyjaciel i doradca Peryklesa. Kierował pracami rzeźbiarskimi na Akropolu ateńskim (447 p.n.e. - 438 p.n.e.); później w latach (437 p.n.e. - 432 p.n.e.) działał w Olimpii. Wywarł decydujący wpływ na rozwój greckiej rzeźby monumentalnej. (Źródło biograficzne Wikipedia). --==(Na koniec Apollo belwederski)==-- Apollo belwederski - Rzeźba przedstawiająca Apollina w momencie jego zejścia na ziemie. Ciężar ciała opiera się na prawej nodze, głowa odwrócona jest w lewo, w kierunku wyciągniętej ręki. Jej rysy są perfekcyjne i zimne, a wyraz twarzy spokojny i zdecydowany. Bóg ubrany jest w płaszcz, który jednak zasłania mu jedynie plecy, a owinięta wokół lewej dłoni tworzy jak gdyby tło dla całej postaci. Posąg znany jest jedynie z kopii i wciąż odzywają się głowy podające w wątpliwości jego autorstwa. A teraz wyjaśnienia w kilku momentach pojawiło się słowo "kontrapost" już tłumacze na czym to polega. Chodzi o to, że jest to w sztukach plastycznych sposób ustawienia postaci tak, iż cały ciężar jej ciała opiera się na jednej nodze, podczas gdy druga jest odciążona i lekko wspiera się na ziemi. W następnym poście który pojawi się już w następny piątek, pojawi się ostatni styl jaki m jest hellenistyczny będzie nieco krótszy niż ten czy poprzedni wpis ale również będzie ciekawy. Takie info na koniec niestety przez sytuacje prywatne muszę zmienić godziny wstawiania wpisów, 😢 będą one nadal w piątki i soboty, lecz godziny będą różne mam nadzieje, że zrozumiecie. Pozdrawiam Nick